Home

Dr. André A. de Bruin - historicus

Dr. André A. de Bruin  studeerde onder meer geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Utrecht en promoveerde aan de Rijksuniversiteit Leiden op een cultuurhistorische studie over het ontstaan van de schoolstrijd (1985). Hij begon zijn studie aan de School voor Taal en Letterkunde (Den Haag) en volgde daarna postacademiale colleges aan de UvA over Aziatische geschiedenis. Zijn belangstelling ging aanvankelijk uit naar de internationale politiek. Dank zij prof. Dr. H. von der Dunk (RUU) en prof. Dr. B.V.A Roling (RUG). Zijn doctoraalscriptie ging daarom over het vraagstuk van oorlog en vrede tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar toen hij betrokken raakte bij een onderwijsexperiment (de samenwerkingsschool), waarover landelijk een felle discussie ontstond, werd het een promotieonderzoek o.l.v.  prof. dr. I. Schoffer (RUL) naar de wortels van de schoolstrijd, omdat daarover naar zijn mening allerlei ‘vreemde’ gedachten leefden. De Bruin publiceerde voorts allerlei artikelen en essays over het onderwijs, de Europese cultuur, Verlichte denkers uit de 18de en 19de eeuw. Over kunstgeschiedenis, levenbeschouwing en de Nederlandse politiek. Steeds, voor zover mogelijk,  vanuit een integrale benadering.

In opdracht van zorgverzekeraars verschenen enkele boeken over de sociaal-medische geschiedenis en de actualiteit van de zorgverzekering. Ook schreef hij in opdracht van de VSB bank (Fortis) een stadsgeschiedenis (Woerden). Een en ander soms in samenwerking met zijn echtgenote.

Sinds 1998 woonachtig in Limburg kreeg hij geleidelijk – mede dank zij het Sociaal Historisch Centrum voor Limburg, het Limburgs geschied- en Oudheidkundig Genootschap (LGOG), de exposities in het Limburgs Museum en de diverse heemkunde verenigingen – belangstelling voor de geschiedenis van Limburg, waarna hij besloot tot een integrale studie van de Noord Limburgse geschiedenis. Het resulteerde in een boek dat  kon worden uitgegeven dank zij subsidies van alle Noord Limburgse gemeenten en de Provincie. Inmiddels is het boek uitverkocht. Zie de rubriek Interviews

Als erkenning van zijn wetenschappelijke en maatschappelijke verdiensten, zo was hij voorzitter van het Nationaal Comité Coornhertherdenking 1990, werd dr. De Bruin gekozen tot lid van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. In 1997 werd hij benoemd tot ridder in de orde van Oranje Nassau.

==========================================================================

KENNIS EN INZICHT

Het motto van mijn site drukt uit welke waarde kennis en inzicht van de geschiedenis naar mijn mening hebben. Juist nu de kennis daarvan en zeker het inzicht zeer te wensen overlaten. Sommigen daardoor de geschiedenis kunnen misbruiken. Zij doen dat vaak ‘ongestraft’, omdat hun toehoorders of lezers hun beweringen niet kunnen tegenspreken of relativeren. Mijn site is dus tevens een aanklacht tegen het (door de overheid voorgeschreven) onderwijs in de geschiedenis. Eigenlijk zou iedere leerling van het
voortgezet onderwijs daarover op een of andere manier geëxamineerd moeten worden. Ik hecht  veel waarde aan de geschiedenis der geschiedschrijving (historiografie). Die biedt de mogelijkheid verbanden  te leggen met de literatuur, de filosofie, de politieke én economische geschiedenis. Kortom: Ik bepleit een integrale benadering van het verleden mede in relatie tot het heden. Daaruit kan men ook leren dat de muze van de geschiedenis, Kleio, om met Sartre te spreken te vaak une putain respectueuse (een eerbiedige lichtekooi) is (geweest). Eertijds besteedde de Utrechtse hoogleraar Pieter Geyl daar veel aandacht aan.  Ook opponeerde hij tegen allerlei onheilsprofeten. Zijn afscheidsrede ging niet toevallig over “de vitaliteit van de westerse beschaving”. Opnieuw is dit een actueel thema! Nu dreigt het nationale sentiment het denken  te gaan beheersen. Frank Ankersmit, hoogleraar te Groningen, heeft in het recente verleden menige beschouwing gewijd aan moderne geschiedfilosofische opvattingen in relatie tot het verleden en de actualiteit.

Ook communisten en fascisten creeerden een  eigen geschiedbeeld.  Populisten doen dat nu op hun wijze. Een voorbeeld van een beinvloeding van ideologie en architectuur vindt men in Limburg. Zo heeft Pierre Cuypers vele kerkelijke en wereldlijke monumenten in neogotische stijl gerealiseerd. Gebouwd vanuit de illusie dat de rooms-katholieke kerk en haar dienaren de samenleving konden reconstrueren naar de 13e eeuw, toen de mensen nog gelovig zouden zijn geweest, de samenleving goed geordend was.

Opmerkelijk is dat ook in Bisdom langs de Maas, de geschiedenis van het bisdom Roermond uit 1999, danig gemanipuleerd wordt met de historie. Wat niet paste in het ideaal beeld is genegeerd. Een kwestie die nader toegelicht wordt in “Bisdom langs de Maas. Een voorbeeld van selectieve geschiedschrijving”, een artikel dat als te kritisch werd geweigerd door de redactie van de Maasgouw, het tijdschrift van de LGOG. Hetzelde  overkwam mijn visie op de toekomst van de LGOG. Someting is rotten on the state of  Limburg !!! Zie de rubriek  Essays  en Actualiteit.

Tot slot. Opvallend is   dat afdelingen van politieke partijen nauwelijks geïnteresseerd zijn in historische beschouwingen en analyses. Zelfs niet wanneer deze gerelateerd zijn aan de actualiteit. Gezamenlijke bijeenkomsten met andere politieke partijen lijken  een taboe. Waarom geen forumdiscussies over historisch-actuele thema’s?